Myerkules

March 26, 2009.

Sinorpresa ako ng dalawang tao na di ko inakalang biglang magpaparamdam sakin : Si Chriz at Mata*. Around 0530PM, habang nakahiga at nagso-soundtrip, narinig ko na lang may tumatawag sa akin sa labas. At pag silip ko ay, un na nga. Medyo nagulat nga lang ako. Around  7++months na rin kasi si Chriz ngayon, at talagang malaki na ang tyan nya, kaya nagulat ako na bigla na lang sya pumunta sa bahay. Si Mata naman matagal ko nang kinukulit sa YM na magpakita na sakin, lampas 25years(hindi, around 7++months lang pala. haha) na kasing nasa kanya yung pinaka iingatingatan kong libro na bigay pa sa akin ng isa sa mga pinaka importanteng tao sa buhay ko. Pero dahil sa palagi syang busy(busy-han. haha), hindi ko inakalang makikita ko sya anytime soon.

Ayun na nga, pinatuloy ko silat at may dala palang dalawang malalaking box ng selecta ice cream si Mata. Tamang tama naman, sa kadahilanang tinamaan kami ng global financial crisis at kasalukuyan kaming nakararanas ng recession…nilantakan namin ang ice cream. Haha.

Ngunit sa di-sinasadyang kadahilanan..ang pagbisita nilang dalawa ay biglang nagpaalala sa akin ng isang bagay(o tao) na gusto ko munang kalimutan for the meantime. Unahin na natin si Chriz. Chriz used to be my highschool infatuation. A fervor. But my lack of guts and balls has caused me to lost her forever. Ang bagal ko kasi eh. Until I heard one day that shes already pregnant. That’s it for me. Game over. Waiting wont be necessary. But fortunately I managed to get over her. Thanks that i met someone, someone that is speacial and unique at the same time. But I cant believe that the same thing would happen to me again! Am I really that unlucky? or Im just plain dumb and stupid? (Sa mga nakakakilala sakin, alam nyo na siguro kung saan ako papunta) Nuff said. Balik tayo kay Chriz. Ayun na nga, as I had said earlier, shes now on her 7th months of her pregnancy an d there’s a chance na mag ninong ako sa baby nya and to sum it up, were good friends now.

Si Mata naman, isinauli na sa akin sa wakas ang pinahiram kong libro sa kanya. Greg Iles’s Blood Memory, which Im not that optimistic to hold right now. That, that book was given to me around June of last year by the very person that I remember everytime I see Chriz and her already huge, life-sustaining belly. That book was one of the very first memento I got from her. Natatawa nga ako, kasi dapat hihiramin ko lang talaga yung libro. But she end up gaving that to me as a gift. That’s why that book is very important to me. And that’s also WHY I dont want to see that book for now, cuz’ that book reminds me of evrything bout her. Ehrg! balik tayo kay Mata, ayun dahil sa matagal na rin sa kanya yung libro at dahil sa once in a blue moon lang sya magpakita.kinuha ko na rin yung book (though it really, really reminds me of this entity who used to owe and read that book before me. ehrg).

So there you have it. Those are the reasons behind my sudden upset upon seeing the two of them. Na nawala naman agad dahil hinestly, miss ko na rin ang mag bestfriend na yun. Kaya masaya narin akong maka kwentuhan sila after quite a long time now.

Wala namang nagbago kay Chriz(‘cept for her features. XP). Si Mata naman, ganun parin : maingay at malakas tumawa. Haha. Not to mention na malaki parin ang mata nya. Haha. Peace.

We chatted and hang for an hour or two, then around 0700PM they decided to go home. Kaya ayun, hinatid ko sila sa labas at sinamahan hanggang sa makasakay sila.

And that is, the highlight of my Wednesday. How ironic though. ‘Cuz no matter how I try to temoprary forget it, something would come and remind it to me. Which really pisses me off. Mabasa na nga lang muna ulit ang Blood Memory sa simula(Got the punchline? Haha. T_T).

-SORAL

032609/0450AM

While the song Razor by New Years day being played repeatedly.

Lunes

March 25.

PESOS PARTIPIPOL na naman sa Dayo. Pero sa totoo lang, as much as possible talaga ay ayoko munang magpakita sa kanilang lahat dahil may naalala lang akong isang bagay(o tao). Pero dahil sa hindi lang basta basta isang gig yun, dahil iyon ay birthday gig ni Marian(although sa 29 pa ang beerday nya), pumunta ako.  Its Marian’s birthday gig for all HELL’s sake! There’s no chance in HELL that I would miss it! At isa pa, since the day before Monday, ginusto ko na talagang pumarty ng todo at magpaka wasak.

Kaya ayun, I dragged my ASS, kasama ang sa kapatid ko papuntang Dayo bar. Buti na lang sinama ko ang kapatid ko, sa kadahilanang talagang broke ako noong araw na iyon at walang pambili ng alak. At ayun na nga, kahit na anong pagpapaalala at payo sa akin ni Aian, pumunta parin ako. Nahihiya nga ko sa kanya, kasi although she has her own problems, she’s still there trying to comfort and cheer me up. Pero nanaig parin ang diwa ko na pumuntang Dayo bar at magpakalasing.

Barbie, Marian, Cryz, Kheem, Fradge, Elmo, Nex, Tabis, Joanna, Chad, Yola, Allan, Emman, Mhae, Asiz at shitloads ng Reh Horse at Colt 45 : Sila ang nadatnan ko pagdating sa Dayo.

Sayang nga lang dahil pagdating ko ay akauwi na sila Athena at Khimiko. At sayang nga lang dahil tapos narin palang tumugtog sila Eagleman(hindi ko na naman napanood kumanta si Fradge! ). Pero ayos lang. At dun na nga nagsimula ang lahat. Nang dahilo sa pahingi hingi ko ng alak sa kanila at dahil sa matagumpay kong pagpilit sa kapatid kong bumili ng isang bucket ng RH(na kami lang ang umubos..), ilang sandali pa ay tinamaan na ako at naging kahiya hiya na ang mga sumunod na nangyari.

Kung kani-kanino na ako nag open ng rants ko. Some felt bad and sorry for me, wjile some throw violent reaction against my stupidity, and one even gave me this reality check : “Hindi ka naman talaga nya gusto, si [insert-name-here] ang gusto nya.” But it’s all good. Thats their opinions anyways, which I respectfully accepted.

Nakakatawang nakaka nga lang. Majority kasi sa kanila eh alam na o kilala na ang problema ko. Sa tinagal tagal ng fervor ko ay wala akong sinabihanni isa man sa kanila. Isang tao lang naman talaga ang sinasabihan ko ng problema ko at ng lahat lahat ei. At iyon ay ang mismong taong isa sa dahilan kung bakit napaka pessimistic ko ngayon. At nang natapos ang araw na yon, sigurado, alam na ng buong mundo ito. Ehrg.

So ayun, napaka self centered ko naman kung tatpusin ko ang blog entry na to na puro tungkol lang sa akin ang laman. Hindi lang naman ako ang may problema noong gabing yon. May kanya kanya rin silang problema malamang. Kaya naman nagpapasalamat ako sa kanila dahil kahit problemado sila, kinausap parin nila at na tolerate ang isang d0chebag na tulad ko.

After all, that’s the firct time na nag open ako ng problema sa PESOS(‘cept for HER)

Linggo

Ika 22 ng Marso.

Isang parte ko ang namatay noong araw na to’. Sa mismong araw ring to ako napakilala sa isang masaklap na reyalidad kung saan para akong sinampal. Sinampal ng katotohanang tumapos sa lahat ng aking maling pag asa. At nagiiwan na lang sa akin ngayon ng mapait, mapakla at masalimuot na estado o kalagayan.

Sa totoo lang, hindi ko parin alam kung paano pupulutin ang aking sarili. At ano mang paraan para subukan akong pasiyahin ng mga tao sa paligid ko ay walang kwenta sa ngayon. Sa kadahilanang lahat ng uri ng logic o reasoning ko ay pansamantala ko munang isinantabi. Dahil isa lang talaga ang gusto kong maramdaman ngayon : Ang pagragasa ng malamig na serbesa mula sa aking bibig papunta sa aking lalamunan at tiyan. At pangalawa, ang pag akyat ng mainit at mapait na likido mula sa aking tiyan papunta sa aking lalamunan at bibig.

Napagpasyahan kong tapusin ang linggo ko sa pamamagitan ng isang phone call. Phone call na tumapos naman sa lahat ng masasayang ilusyon ko. Masasayang ilusyon ko kung saan nagiiwan na lang ngayon sa akin ng mapait na pakiramdam : EMPTINESS.

-SORAL

032509/0235PM

deletion.

Haha. I used to hate FS for a long time now. Pero ngayon lang ako nagkaroon ng dahilan para idelete yung account ko. Haha. Shame. But yeah, I do think its a good thing. I remember the days when i spend shitloads of hours infront of the computer layouting my FS, which is stupid cuz’ look : sinasayang ko ang pera at panahon ko para lang pagandahin ang FS for what? of course you know why. JUST TO SHOW OFF!.

Yep, yan ang tingin ko sa majority ng mga FS users ngaun : stupid, dumb showoffs! Haha. Alam nio bang ginagawa lang tayong bobo ng FS? Imbis na suriin at pag aralan natin ang lipunan eh nauuwi tayo sa pag uupload ng mga litrato at pagpasa pasa ng mga nonsense comments na nagiging spam na. Haha.

Well so much for that. Friendster fvcked me before. But not anymore. Haha. Oh fvcked. Kawawang FS, naging salaan ng frustrations at bitterness. Though I dont even have the right to be mad, upset, disappointed or  bitter. Cuz I DONT REALLY HAVE A SAY ABOUT IT!. BUT I CANT FREAKIN HELP IT.

Ayt then. Think I need to wrap this up.