Kung bakit napaka baba na naman ng moral ko ngayon.

Hindi ko talaga alam kung paano sisimulan ito. Hindi rin malinaw sakin kung paano ito tatapusin. Na para bang nawala na naman lahat ng lohika ko at hindi ako makapag isip ng maayos. Ewan. Epekto siguro ng kasalukuyang iniisip ko. Kung ano ito ay hindi ko sigurado kung paano sasabihin. Lalo na sayo. Pero nandito kana rin naman kaya wala na akong magagawa.

Ganto kasi yun. Sampung buwan na ang nakakaraan ay nagkaroon ako ng isang infatuation(paghanga) sa isang tao. Pero dahil siguro sandali lang sya namalagi sa Manila + nahulog ako sa iba ay naglaho rin agad ang nararamdaman kong infatuation. At nang mga oras na yon ay sising sisi nga ako sa sarili ko dahil nakaalis na sya’t lahat ay hindi ko man lang nasabi iyon sa kanya. Na para sakin ay napaka lamya(lame).

Pagkatapos ay humayo kami sa sarili naming mga buhay. Nanatili kaming magkaibigan. Magkaibigan hindi sa antas na sobrang kilala at kabisado na namin ang isat isa kungdi antas “acquaintance” lang. Tung tipong kakamustahan  at kabalitaan lang. Dumaan din kami sa magkahiwalay na pagkabigo sa pagsubok na sumaya ngunit nanatili parin ang antas acquaintance na pagkakaibigan namin.

Hanggang sa wakas ay nagkaroon uli kami ng tyansa para magkasama. At nang mismong oras na yon ay parang kabute na bumalik ang akala-koy-naglaho-nang-infatuation. Isang bagay na nakakainis at nakakatawa sa parehong pagkakataon. Nakakainis dahil pakiramdam ko na naman ay nakalambitin sa isang mataas na bangin(kahit na hindi ko pa talaga yan nararanasan literally). Nakakawatawa dahil para akong sira ulo na bigla na lang napapangiti kapag naaalala ko sya.(Isang malinaw na manipestasyon ng pagiging praning)

Ayon sa istorikong materyalismo : Walang bagay na basta basta na lang sumusulpot.Bago umusbong ang isang bagay ay mayroon munang materyal na kondisyon kung bakit ito naganap. Kung gagawin kong halimbawa ang problema ko ngayon ay ganto ang magiging itsura : Hindi  basta basta na lang lumitaw ang infatuation ko sa kanya; ang kanyang witty at provoking(dahil palagi akong napapaisip tuwing katalakayan ko sya) personality ang nag create ng material condition para magustuhan ko sya. Sa parehong paraang kaya siguro napaka baba ng aking moral(self esteem) ngayon. Ang pagiging late bloomer(mabagal) ko ang naging dahilan kung bakit nawala na naman ang tyansa ko na sabihin sa kanya ang lahat. Kung bakit ba palagi nalang ako wala sa timing..ay hindi ko rin alam.

kelan ko kaya to magagawa sa kanya? haha

Ganto kasi yun. Siguro ay lalabas na napaka suhetibo(subjective) ko kung sasabihin kong dahil lang sa aking kutob(instinct) ay alam ko na mayroon na syang KR(Ka Relasyon) ngayon. Parang ang sarap iuntog ng ulo ko sa peder dahil sumablay na naman ako sa pangalawang pagkakataon.

Ang isa ko pang kinatatakutan ay baka mag create ang infatuation ko ng panibagong material condition para maging dahilan ng pagkasira ng aming magandang pagkakaibigan. Hindi na bago sakin ang ganyang mga tagpo dahil nasaksihan ko na noon kung paano masira ang pagkakaibigan ng dalawang indibidwal dahil sa ginusto ng isa na tawirin ang linya na hindi naman dapat tawirin sa pagitan nila.

Kaya siguro tama narin ang desisyon ko na umiwas nalang muna. Sa pagkakataong ito ay pinili kong maging konserbatibo(play safe) kaysa pagiging adbenturismo(risk taker). At tsaka masyado pa naman talagang maaga para sabihing nahuhulog na talaga ako sa kanya. Sabi ko nga..infatuation o paghanga palang ito. Pero diba lahat naman ay nagsisimula muna sa paghanga? Pagkatapos ay magkakaroon ng material condition kung saan aangat ito sa mas mataas na lebel.

Pero sa ngayon : hahayaan ko na lang muna ito at magiging kontento na lang muna sa paghigop ng mainit na kape. Pangalawang refill ko na pala ito para sa madaling araw. Ramdam ko na ang tadyak ng kape. Malamang sa malamang ay hindi na naman ako makakatulog nito.

Tama! Siguro ay magpapabangag na lang muna ako sa kape habang naghihintay. Sabi nga ng isang kolektib :  MAHALIN ANG PAGHIHINTAY.

-SORAL

081809/0315AM

*

Sa wakas matapos ang isang dekada ay natapos ko na rin ang blog post ko para sa yumao nang lider ng bansa. Si Tita Cory. Gusto kong magpasalamat sa blog post na makailang ulit kong binalikan para humalaw ng ideya. Ang skeptism ni kapirasongmantika ay nagbigay sakin ng dahilan para mapaisip na oo, mali na ilagay si Tita Cory sa pedestal na kinalalagyan nya ngayon dahil sa anti-mamamayan na mga panukala na naisabatas noong kanyang termino. Ang lively debate naman sa blog ni kapirasongkritika ang nakapag paintindi sakin na hindi sapat na ipaalala lang sa masa ang mga negatibong pangyayari noong panahon ni Tita Cory. Dapat ay linyahan natin ang masa : Mula sa kanilang simpatya kay Tita Cory tungo sa mas progresibong linya. Ang unang larawan sa baba ay galing sa PinoyWeekly at ang natirang dalawa ay mula sa Time na una ko namang nakita sa blog ni kapirasongkritika. Salamat! Madami talaga akong natutunan.

—–

Ang blog post naman sa itaas ay produkto ng dalawang refill ng matapang at mainit na kape kaninang madaling araw at ng pagkalito sa isang partikular na bagay. Isang bagay kung saan palagian nalang nauuwi sa pagiging atrasado ko at marupok.

Marupok dahil hindi ko alam kung bakit pati ang historical materialism ni Karl Marx ay ginamit ko sa pagsusuri sa aking problema sa pagibig. Kaya pasensya na po ng marami. Masyado lang lumipad ang utak ko kaninang madaling araw. At siguro ay dahil narin sa padyak(sipa) ng dalawang kape kaya hindi na ako nakapag isip ng maayos.