Tagpi tagping alaala mula sa data folder ng CP ko…

 

October11.

Sa isang di inaasahang pangyayari ay tuluyan nang nawala ang pinakamamahal kong CP. Siguro ay korni kung gagawan ko pa to ng isang blog entry; pero para sakin kase ay napakalaki ng sentimental na halaga nito. Bukod sa bigay sakin yun ng ermat ko; naging imbakan din kase yun ng mahahalagang pangyayari at ng mga signipikanteng indibidwal na dumaan sa buhay ko. Naging photo album din iyon ng mga larawan ng pakikibaka : ng mga makasaysayang kilos protesta-maging LR man o malakihang mob.

Sa blog entry na to’ hayaan nyong balikan ko ang ilang indibidwal at pangyayari-mula sa data folder ng CP ko..

Minsan sa Morayta..

Ang litratong ito ang isa sa mga pinaka unang litratong nalikha sa cp ko. Ako at ang aking dood. Teh good old days.. Kinunan ang larawan noong ika 3 ng Hunyo, 2008. Kung bakit sa gilid ng lansangan ng Morayta namin naisip gawin to’ ay hindi ko alam. Siguro sa kadahilanang parehas kaming walang pera nung araw na yun. Kaya sa gilid nalang ng MCDO kami umupo; sa tapat ng dati nyang pamantasan, FEU. Natatawa parin ako minsan kapag naaalala ang araw na yon. Iyon kasi ang unang beses na nagkita kami ng personal. At ako; sa isang pyudal na isipang kailangan ang lalaki ang nanlilibre ng tanghalian sa babae; ay walang ibang dala kungdi pamasahe pauwi. Parehas kaming broke ng araw na yon.  Nagkasya nalang kami sa Oishi bilang meryenda..pewro wag ka; dahil busog naman kami sa kwentuhan. Yun siguro kasi ang panahahon na literal na bestfriend palang ang trato ko sa kanya. Di kasi nagtagal at naging iba ang turing ko sa kanya. At ako bilang isang mapangahas ay tumawid sa mga linyang hindi dapat tawiran sa pagitan naming dalawa. Naging lampas sa pagiging kaibigan ang tingin ko sa kanya at isang araw ay tuluyan na akong nalunod-sa kanya..

Pero tapos na yun.

Salamat nalang at naresolba na ang lahat sa pagitan namin; sa tulong ng ilang indibidwal na tinuturing kong pamilya at sa tulong din nya ay naitama na ang lahat at nito lang ay nakipag rekonsila na ako sa kanya. The fact na malaya ko nang nakwekwento to ay isang manipestasyon na ok na ang lahat sakin.

Ano’t ano pa man. Bigla ko na namang naalala si dood. Siguro’y dahil sa pagkawala ng CP ko..

VSF at Pale

Ang sunod namang buong giliw kong ipinapakita ay ang larawan ng tinuturing kong naging isa sa pinakamatalik kong bestfriend (pinakamatalik+bestfriend=redundant? haha). Si Vane o VSF(na pinahabang Vanene..ay! wag na pala ang korni. haha)

Si Vane; hindi pa naman ganun katagal mula nang naging magkaibigan kami, pero sa maikling panahong iyon ay naging matalik na kaibigan ko sya agad. Siguro kung hindi nya ako pinilit na pumuntang SM North para pag ayusin kuno ang magka LQ’ng anak nyang si Jien at Laecey; kung hindi nya siguro ako nilibre ng monster float na minadali naming ubusin sa Ortigas station para makabili na agad ng ticket; kung hindi nya siguro ako nilibre ng manipis na librong Das Kapital ni Karl Marx(published by Ibon books) at lastly; kung hindi nya siguro nakuha ang atensyon ko kahit na napaka dali nyang makasundo, makatawanan at kung hindi siguro sya masarap kasama-siguro ay hindi kami magiging ganto ka close ngayon.

Walang dull moments pag kasama ko si VSF. Naalala ko yung mga panahong hindi pa sya ganun ka-occupied. Both sa pagaaral at lovelife. Iyun yung mga panahong kasama ko pa sya palagi kaharap ang isang mesa na may pitchel at matador. Madalas kaming uminom. Drinking buddy nga ang turing ko dyan eh. Minsan umiinom kami ni VSF para may magawa lang; pero madalas ay umiinom kami para makalimot. May kanya kanya kasi kaming rants na nare resolba lang pag nainom kami. Isa pang naalala ko ay kapag nagsusunog kami ng oras sa powerbooks. Siguro dahil sakin ay nagiging palabasa din sya ng libro. Pero anut ano paman; isang manipestasyon lang yon na pede pala akong maging good influence. Teh heck? haha.

Camwhore din si VSF. Kapag tinignan mo nga, sa dami ng litrato nya sa CP ko ay aakalain mong kanya ang CP ko.

Pero ang isa sa pinaka paborito kong larawan ay ang nasa kanan na nakikita nyo. Ito ay kinunan noong June 05, 2009. Galing syang Cavite nun. Kasalakuyan akong nasa klase nun nang bigla syang mag txt na pauwi na daw sya. Sa kadahilanang wala naman kaming prof ay kinita ko sya sa EDSA Central.  Sakto naman dahil ganado ata sya manlibre nung araw na yun. Nilibre nya ako ng fries sa MCDO at dun kami nagkwentuhan. Medyo matagal din kasi kaming di nagkita nun. Siguro ay nasarapan sya sa panglilibre dahil pagkatapos ng kainan at kwentuhan sa Mcdo ay nilibre nya naman ako ng isang bote ng Pale sa katabing inuman ng serbesa sa Edsa Central, at dun ay tinuloy namin ang walang katapusang kwentuhan.

Teh good old days…

Ito yung mga panahong hindi pa siguro ramdam ni VSF na graduating student na sya. Ito rin yung mga panahong hindi pa sya okupado sa lovelife. Di tulad ngayon. Pero kahit ganun paman ay hindi naman ako nagtatampo. At least, shes having the time of her life. Masaya rin ako na nakikta syang kuntento sa kasama nya ngayon. Iyon naman kasi talaga ang gusto namin ni VSF eh-ang maging masaya at kuntento. Sa lovelife. Sa kasamaang palad nga lang ay hindi pa ko resolve sa usaping yan, pero at least sya ok na. Tama ba VSF?

Mga larawang wala nang naiwang bakas

Marami pa sana akong gustong ipakita. Ngunit sa kadahilanang hindi ko na nagawang i-upload ang mga to sa online photo album ko ay hindi ko na tuloy sila maipapakita ngayon.

Karamihan sa mga larawang ito ay mga larawan ng pakikibaka sa lansangan. Ito yung mga sandaling pinakamasarap talaga sa pakiramdam. Kasama ang buong kolektib habang nagmamartsa papunta sa lugar ng programa. At sa kalaunan ay kasama naman ang lahat ng handang makipag pukpukan sa mga pulis.

Isa saga hindi malilimutang alaala ay nooong kinubkob namain at pinapula ang Mendiola. Nagulat din ako nun. Hindi ko naman kasi akalaing mapapasok talaga namin ang Mendiola. Pero dahil siguro sa malakas ang ulan noon at mas malakas ang diwa ng lahat ng kabataan na makapasok sa Mendiola; nagawa naming pasukin ang Mendiola at ng mga sandaling yon ay nagmistulang pinagpalang purok ang lugar na yun. Hindo malilimutan ang muka ng mga kasama; masayang masaya sila na may kasamang agit na ngiti. Hehe. Maraming larawang inuluwal ang CP ko nung araw na yun. Pero sa kasamaang palad ay hindi ko na sila nagawang iupload.

Ilan lang ang mga ito sa mga mahahalagang indibidwal at pangyayari na iniluwal lahat ng data folder ng cp ko. Ngunit gustuhin ko mang panghinayangan ito ng mas matagal; wala na rin naman akong magagawa at kung iisipin; hindi naman dapat maging masyadong upset dahil dun. Dahil nawala ang CP ko habang papunta kami sa isang relief operation. Hindi tulad ng unang pagkawala ng cp ko kung saan nawala ito habang nagpapaka burgis ako sa isang gig. Nawala ang cp ko habang sinusubukan kong makatulong sa iba. Hindi bat sapat na dahilan na iyon para hindi ako manghinayang ng sobra sa pagkawala nito?

Kung bakit napaka baba na naman ng moral ko ngayon.

Hindi ko talaga alam kung paano sisimulan ito. Hindi rin malinaw sakin kung paano ito tatapusin. Na para bang nawala na naman lahat ng lohika ko at hindi ako makapag isip ng maayos. Ewan. Epekto siguro ng kasalukuyang iniisip ko. Kung ano ito ay hindi ko sigurado kung paano sasabihin. Lalo na sayo. Pero nandito kana rin naman kaya wala na akong magagawa.

Ganto kasi yun. Sampung buwan na ang nakakaraan ay nagkaroon ako ng isang infatuation(paghanga) sa isang tao. Pero dahil siguro sandali lang sya namalagi sa Manila + nahulog ako sa iba ay naglaho rin agad ang nararamdaman kong infatuation. At nang mga oras na yon ay sising sisi nga ako sa sarili ko dahil nakaalis na sya’t lahat ay hindi ko man lang nasabi iyon sa kanya. Na para sakin ay napaka lamya(lame).

Pagkatapos ay humayo kami sa sarili naming mga buhay. Nanatili kaming magkaibigan. Magkaibigan hindi sa antas na sobrang kilala at kabisado na namin ang isat isa kungdi antas “acquaintance” lang. Tung tipong kakamustahan  at kabalitaan lang. Dumaan din kami sa magkahiwalay na pagkabigo sa pagsubok na sumaya ngunit nanatili parin ang antas acquaintance na pagkakaibigan namin.

Hanggang sa wakas ay nagkaroon uli kami ng tyansa para magkasama. At nang mismong oras na yon ay parang kabute na bumalik ang akala-koy-naglaho-nang-infatuation. Isang bagay na nakakainis at nakakatawa sa parehong pagkakataon. Nakakainis dahil pakiramdam ko na naman ay nakalambitin sa isang mataas na bangin(kahit na hindi ko pa talaga yan nararanasan literally). Nakakawatawa dahil para akong sira ulo na bigla na lang napapangiti kapag naaalala ko sya.(Isang malinaw na manipestasyon ng pagiging praning)

Ayon sa istorikong materyalismo : Walang bagay na basta basta na lang sumusulpot.Bago umusbong ang isang bagay ay mayroon munang materyal na kondisyon kung bakit ito naganap. Kung gagawin kong halimbawa ang problema ko ngayon ay ganto ang magiging itsura : Hindi  basta basta na lang lumitaw ang infatuation ko sa kanya; ang kanyang witty at provoking(dahil palagi akong napapaisip tuwing katalakayan ko sya) personality ang nag create ng material condition para magustuhan ko sya. Sa parehong paraang kaya siguro napaka baba ng aking moral(self esteem) ngayon. Ang pagiging late bloomer(mabagal) ko ang naging dahilan kung bakit nawala na naman ang tyansa ko na sabihin sa kanya ang lahat. Kung bakit ba palagi nalang ako wala sa timing..ay hindi ko rin alam.

kelan ko kaya to magagawa sa kanya? haha

Ganto kasi yun. Siguro ay lalabas na napaka suhetibo(subjective) ko kung sasabihin kong dahil lang sa aking kutob(instinct) ay alam ko na mayroon na syang KR(Ka Relasyon) ngayon. Parang ang sarap iuntog ng ulo ko sa peder dahil sumablay na naman ako sa pangalawang pagkakataon.

Ang isa ko pang kinatatakutan ay baka mag create ang infatuation ko ng panibagong material condition para maging dahilan ng pagkasira ng aming magandang pagkakaibigan. Hindi na bago sakin ang ganyang mga tagpo dahil nasaksihan ko na noon kung paano masira ang pagkakaibigan ng dalawang indibidwal dahil sa ginusto ng isa na tawirin ang linya na hindi naman dapat tawirin sa pagitan nila.

Kaya siguro tama narin ang desisyon ko na umiwas nalang muna. Sa pagkakataong ito ay pinili kong maging konserbatibo(play safe) kaysa pagiging adbenturismo(risk taker). At tsaka masyado pa naman talagang maaga para sabihing nahuhulog na talaga ako sa kanya. Sabi ko nga..infatuation o paghanga palang ito. Pero diba lahat naman ay nagsisimula muna sa paghanga? Pagkatapos ay magkakaroon ng material condition kung saan aangat ito sa mas mataas na lebel.

Pero sa ngayon : hahayaan ko na lang muna ito at magiging kontento na lang muna sa paghigop ng mainit na kape. Pangalawang refill ko na pala ito para sa madaling araw. Ramdam ko na ang tadyak ng kape. Malamang sa malamang ay hindi na naman ako makakatulog nito.

Tama! Siguro ay magpapabangag na lang muna ako sa kape habang naghihintay. Sabi nga ng isang kolektib :  MAHALIN ANG PAGHIHINTAY.

-SORAL

081809/0315AM

Napagiiwanan(na naman..)

Sa di maipaliwanag na dahilan ay nagdaan na naman ang aking blog  sa isang hiatus.  Sigh. Imagine : Isang buwan na namang na blangko ang espasyo ng blog ko. Actually, meron sana akong ipu-publish na blog post noong July 17. Isang blog post para gunitain ang isang taong anibersaryo ng pagkaka suspindi ko kasama ang 18 na kapwa estudyante sa Jose Rizal University, but came up short dahil sa napakaraming activities : both from academics and the mass movement.

Nandyan na palagi akong naghahabol ng oras dahil parati na lang akong late sa first subject ko which is ACC11(Accounting11), na sa tingin ko eh dapat ko nang i-withdraw bago pa ako i-drop ng Prof. ko na hindi ko parin kilala hanggang ngaun(Imagine : tapos na ang Prelims, d ko parin sya kilala). Sunod sunod din ang mga nagaganap na Mob(Mobilization) o pagkilos ng YS(Youth Sector) nitong mga nakaraang buwan. Pero hindi ko naman sinisisi ang pagpunta at paglahok sa mga pagkilos.   Dahil para sakin eh makatarungan naman ang aking ginagawa. Sa katunayan, kaya kong ipagpalit ang isang mataas na grado para sa pagpunta sa mga Mob. Hindi na ako magtataka kung mababa ang grado ko sa hindi-naman-ganun-kahirap na ENG11. For god’s sake! Haha. Pero kasi minsan na lang din ako makapasok sa ENG11 class ko na tuwing MWF,230-330. Haha. Hindi ko din pala kilala ung Prof. ko dun. Tsaka badtrip eh..kung magturo eh para kaming ginagawang bata? Ano kami HighSchool? Haha. Kung wala lang akong crush dun..d ko na pinasukan yun eh. Haha. Pero syempre, biro lang. Ang mahal kaya ng tuition!

Mga late na paperworks..

Syempre..una na sa listahan ko yung supposed to be blog entry ko nga para sa JRU19.  Ang dami pa ng kulang ko..Ni hindi ko pa nga napapa scan ung mga visual evedences regarding that event. Napaka comprehensive kasi ng ginagawa kong draft eh. Haha. Yun nga lang..dahil sa mapahangas kong pagandahin iyon..eh hindi ko sya agad na publish sa supposed to be date nya, which is : July17.

JRU19(Pahapyaw)

Sigh. Isang taon na din pala ung lumipas. Ang bilis ng panahon. Basta abangan nyo nalang.  Lalo na ng mga magaaral ng JRU. Kaunti lang kasi ang nakakaalam ng pangyayaring iyon ng July17. Isang araw bago ang aming Prelim exam..ay nagsagawa kami ng isang snake rally para hikayatin ang kapwa namin estudyante na sumama sa pagkilos kinabukasan, July18 para sa National WalkOut Day ng mga kabataang magaaral.

Pero wala eh. Naging marahas ang naging tugon ng Admin sa amin. At ang sumunod na nangyari? Sinuspindi ang 19 estudyante-aktibista ng JRU Admin, hindi napahintulutang kumuha ng prelim exams, hindi nakapasok ng hals dalawang linggo..na naging dahilan upang maabala ang aming klase, hindi nakasama ng field trip(eto ang badtrip! haha), at ang pinaka masaklap : Ang pagtanggal ng tuluyan sa pamamagitan ng Forced Tranfer na parusa sa apat naming kasamang sila Louie, Kester, Aica at Mike.  Isang patunay na laganap ang pasismo di lang sa labas, kungdi pati sa loob ng pamantasan. Pasismo ang pangunahing tugon laban sa mga kabataang nagbabandila ng karapatan, at nagsusulong ng pakikiaalam sa pampulitikang kalagayan ng ating bansa.

Ang problema kasi sa aking sintang paaralan, which is JoseRizalUniversity : ay halos lahat(both the students and faculy) ay masyadong passive. Yun ang wala silang pakialam sa pampulitikang kalagayan ng ating bansa. Nilalayo nila ang mga estudyante sa mga progressive theory at idealism. “Mag aral na lang kayo”. Yan ang palagi nilang sinasabi. Peso para sa akin pwede namang pagsabayin ang pagaaral at pakikialam. Hindi ba?

Sinabi ni Rizal na “Ang Kabataan ang Pag asa ng bayan”. Pero ano ang ginagawa nila sa pag-asang ito? Kailan pa naging mali ang pakikialam sa social issues? Malabo. Pero kung patuloy nalang na ganyan..talagang mapag iiwanan tayo nyan.

Kaya kumilos ka. Simulan mo ngayon. Tutulungan kita. XP

Protected: Teh June03 Acquaintance..

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password: