Sa wakas matapos ang isang dekada ay natapos ko na rin ang blog post ko para sa yumao nang lider ng bansa. Si Tita Cory. Gusto kong magpasalamat sa blog post na makailang ulit kong binalikan para humalaw ng ideya. Ang skeptism ni kapirasongmantika ay nagbigay sakin ng dahilan para mapaisip na oo, mali na ilagay si Tita Cory sa pedestal na kinalalagyan nya ngayon dahil sa anti-mamamayan na mga panukala na naisabatas noong kanyang termino. Ang lively debate naman sa blog ni kapirasongkritika ang nakapag paintindi sakin na hindi sapat na ipaalala lang sa masa ang mga negatibong pangyayari noong panahon ni Tita Cory. Dapat ay linyahan natin ang masa : Mula sa kanilang simpatya kay Tita Cory tungo sa mas progresibong linya. Ang unang larawan sa baba ay galing sa PinoyWeekly at ang natirang dalawa ay mula sa Time na una ko namang nakita sa blog ni kapirasongkritika. Salamat! Madami talaga akong natutunan.
—–
Ang blog post naman sa itaas ay produkto ng dalawang refill ng matapang at mainit na kape kaninang madaling araw at ng pagkalito sa isang partikular na bagay. Isang bagay kung saan palagian nalang nauuwi sa pagiging atrasado ko at marupok.
Marupok dahil hindi ko alam kung bakit pati ang historical materialism ni Karl Marx ay ginamit ko sa pagsusuri sa aking problema sa pagibig. Kaya pasensya na po ng marami. Masyado lang lumipad ang utak ko kaninang madaling araw. At siguro ay dahil narin sa padyak(sipa) ng dalawang kape kaya hindi na ako nakapag isip ng maayos.
Its been a whili since my blog has become productive. And as of now..I still had not managed to come up with a sensible post. But at least..there are still some who comes and view me. And for that, thanks. I wonder who you might be..though I have some guess who you might be.
